วัน เวลาตอนนี้ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน
มี ใครรับรู้บ้างไหม
ตัว เราต้องอยู่อย่างคนเดียวแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่
วัน เวลาที่ผ่านมาช่างปวดร้าวจริงๆ
ใน วันนี้เราต้องอยู่คนเดียว
มัน ช่างเงียบเหงาเหลือเกิน
ไม่ มีใครสักคนที่จะคอยอยู่เคียงข้างเราเลย
คน ที่เรารักและคนที่เราไว้ใจมากที่สุด
กับ หักหลังเราได้ง่ายดาย
ไม่ มีเยื่อใยอะไรเหลือให้เราเลยแม้แต่น้อย
แล้ว จากนี้ไปเราจะกล้ารักใครอีก
เรา จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเธอ
เมื่อ ก่อนอาจอยู่มาได้
แต่ ว่าพอได้รู้จักเธอ และได้รักเธอ
เรา ก็บอกกับตัวเองแล้วว่า
เธอ คือ ชีวิต คือ ลมหายใจของเรา
ขาด เธอไปเรา คงขาดใจ
ทุกๆ วันเราที่เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามที่ว่า
เธอ กำลังทำอะไร อยู่ที่ไหน
แล้ว เราจะต้องใช้ขีวิตเดียวดายอย่างนี้ไปอีกนานเท่าไหร่
จึง จะได้พบกับเธออีกครั้ง
ระยะ ทางที่ห่างกันของเราอาจจะเท่ากัน
แต่ เวลาของการรอคอยของเราคงไม่เท่ากัน ใช่ไหม
เรา รู้ว่า เวลา ที่เธอกำลังมีความสุขอยู่กับใครๆ
มัน คงจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
แต่ เธอไม่รู้หรอกว่า
เวลา แห่งความว่างป่าว
และ เงียบเหงาของเรามันผ่านไปเชื่องช้าแค่ไหน
อย่างนี้ สินะ ที่คนเขาพูดกันว่า
เวลา ของคนที่ขอให้รอ
กับคนรอ
มัน ไม่เท่ากัน มันไม่เท่ากันจริงๆ
วัน เวลาที่เธอมีทุกข์
เธอ มีเราอยู่เคียงข้างด้วยเสมอ
วัน เวลาที่เธอมีความสุขต์คนที่อยู่เคียงข้างเธอกับไม่ใช่เรา
ทำไม เหรอ ทำไม กัน ?
English
> >> >. ไปกินด้วยกันมั๊ย ? อิ อิ
หนาวมากมาย + + ห่มผ้าก่อนนอนด้วย น่ะ ^_^